Een heel zware dag van St-Lizier naar Bossost in Spanje

Magda Kirsch
20 apr
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 21 apr

Dag 2: 18 april 2026

Zoals zo vaak ben ik vroeg wakker. Tot mijn verrassing is Bruno ook al snel uit de veren. Ons ontbijt is eenvoudig maar efficiënt: opnieuw pasta, na een avondmaal… met pasta. De rest nemen we mee als middagmaal. We beginnen ons stilaan echte wielrenners te voelen.

Voor we vertrekken, maken we zelf nog even de kamer schoon – helemaal in orde voor de prijs die we betaalden. Rond 9 uur zijn we klaar om te vertrekken, en een kwartiertje later staan we aan de indrukwekkende kathedraal van St-Lizier.

De kathedraal van St-Lizier met de fresco's, kathedraal en bisschoppelijk paleis

Deze romaans-gotische kathedraal, samen met het voormalige bisschoppelijke paleis, steekt verrassend groots af tegen het kleine stadje errond. Hoewel hier geen bisschop meer zetelt – die functie verhuisde ooit naar St-Gaudens – blijft de kathedraal haar titel behouden. Binnen bewonderen we nog even de prachtige romaanse fresco’s in het koor, een stille getuige van een rijk verleden.

Bruno helpt een fietser, de prachtige omgeving

Bij het verlaten van het stadje worden we even opgehouden door een oudere man met een platte band. Bruno, altijd bereid om te helpen, schiet meteen in actie. Zijn “Samaritaan-mentaliteit” kent geen grenzen – of het nu mensen zijn of dieren. (Ik herinner me nog hoe hij ooit een gewond vogeltje probeerde te redden.) Tegenwoordig bekommert hij zich zelfs om padden en kikkers in zijn buurt.

Enkele kerkjes onderweg

Na dit kleine oponthoud zetten we koers richting St-Girons. Vandaag staat een stevige uitdaging op het programma: de Col de Portet d’Aspet, een echte klassieker in de Pyreneeën. De laatste 8 kilometer stijgen met percentages tussen 6 en 10%, en ondertussen begint de zon stevig te branden. Het vraagt flink wat inspanning om de top te bereiken.

Wat Bruno op dat moment nog niet weet: er wacht ons meteen daarna nóg een col… en niet de minste. De Col de Menté, hoger en nog zwaarder, tot zo’n 1349 meter. Na een korte pauze om te eten en te drinken, moet hij dus opnieuw vol aan de bak.

Bruno en opa boven op de col de Portet d'Aspet

Tijdens die pauze ga ik op zoek naar water om onze bidons bij te vullen. We hebben geluk: Florent, een jonge klusjesman die aan een oud huisje werkt, biedt ons spontaan bronwater aan. Meer nog, ik mag er ook even mijn fietsbatterij opladen – je weet maar nooit. Een klein gebaar, maar van grote waarde.

Rond 14u30 beginnen we aan de lange klim naar de top van de Col de Menté. De hitte en de steile hellingen maken het bijzonder zwaar. Bruno moet regelmatig stukken te voet afleggen – zijn fiets is zwaar beladen met bagage. Ook mijn fiets, met hulpmotor, weegt zo’n 40 kilo en zit volgeladen.

Florent, Bruno op de col de Portet d'Aspet en uitgeput op de col de Monté

Boven aangekomen nemen we ruim de tijd om te herstellen. Anderhalf uur rusten we uit aan de Auberge du Soulan, genietend van de zon en het uitzicht. Na elke beklimming volgt gelukkig ook een beloning: de afdaling. Bruno daalt met volle overgave, scherp door de bochten, terwijl ik iets voorzichtiger volg.

Beneden wacht ons nog een laatste inspanning: 15 kilometer tot Lès, waar we overnachten op een camping. Onze accommodatie is… bescheiden: een kleine houten bungalow van 15 m², met twee bedden en een smal gangetje ertussen. De badkamer delen we met andere gasten. Even denken we met heimwee terug aan ons ruime appartement van de dag ervoor.

Maar de dag zelf? Die was opnieuw prachtig. De natuur is hier overweldigend: bergen, rotswanden, valleien, bossen en dieren – een voortdurend veranderend decor. We volgen een toeristische weg zonder vrachtverkeer, wat het fietsen des te aangenamer maakt.

Doodmoe, maar tevreden, sluiten we de dag af in een lokaal restaurantje. Eenvoudig eten, veel sfeer en luidruchtige maar levenslustige Spanjaarden – het leven lijkt hier één groot feest.