DAG 28 VAN SANTIAGO DE COMPOSTELA naar LEUVEN

DAG 28 - 14 mei 2026

Ik ben zeer vroeg uit de veren, want ik moet om 5 uur op het treinstation van Santiago de Compostela zijn. Eerst neem ik de trein naar Madrid om daar het vliegtuig van Ryanair naar Brussel te nemen. De luchthaven van Santiago is van eind april tot eind mei 2026 gesloten wegens de vernieuwing van de grote landingsbaan.

Het enige voordeel is dat Ryanair vanuit Madrid rechtstreeks naar Zaventem vliegt en ik dus niet via Brussels South Charleroi moet reizen, waar men mij meer dan een uur ver vanuit Leuven moet komen ophalen. Ik vind het daar altijd zeer druk en onaangenaam.

Mijn albergue ligt vlak bij het station, maar om 4 uur ga ik me wassen en kleed ik me aan op mijn bed zonder licht te maken. Iedereen slaapt nog in mijn grote slaapzaal met twintig pelgrims en ik wil hen zeker niet wakker maken. Ik controleer heel goed of ik niets vergeet, wat niet gemakkelijk is zonder licht aan te steken.

Mijn fiets staat klaar om naar België vervoerd te worden, slaperige reizigers wachtend tot het station opent

Ik heb weinig bagage bij, want Ward is zo vriendelijk het grootste deel mee te nemen met de auto. Om 4.45 uur ben ik de deur uit en tien minuten later sta ik aan de ingang van het station, samen met enkele andere pelgrims die ook zwaar bepakt naar huis trekken.

De grote hal van het treinstation is nog verlaten, behalve enkele vroege vogels zoals ik. Om stipt 5 uur gaan de lichten aan in de vertrekhal en kunnen we aanschuiven om onze bagage te laten controleren. Langs de andere, grotere ingang sluiten ook heel wat mensen aan, maar de controle verloopt vlot.

De TGV heeft wel wat vertraging, want in plaats van om 5.47 uur te vertrekken, wordt het bijna 6 uur. Ik zit op plaats 06 in wagon 11, de allereerste wagon van de trein, en moet dus niet ver stappen. Ik heb ruimte genoeg, want er zit niemand naast mij.

De trein vertrekt en de meeste medereizigers lijken in te dommelen: ze liggen achterover tegen hun stoel of rusten met gekruiste armen op het tafeltje voor hen. Het is stil in het rijtuig, want buiten is het nog pikdonker.

Vanaf 7 uur wordt het stilaan licht en kan ik genieten van het landschap. Tussen Santiago en Madrid zie je eerst uitgestrekte bossen, onder andere met veel parasoldennen, en daarna wordt het landschap ruwer en bergachtiger.

De tunnel onder de Sierra de Guadarrama en de fietskoffer, bloemen om opa te verwelkomen

De trein stopt in Ourense en Zamora, twee haltes op de Via de la Plata die ik vorig jaar met Bernadette ook fietste. Een stuk verder rijdt de trein door een tunnel van 28 kilometer onder de Sierra de Guadarrama: een van de langste treintunnels van Europa.

Rond 9 uur rijden we station Madrid Chamartín binnen. Vandaar moet ik met een andere trein naar terminal 4 van luchthaven Barajas en vervolgens met een gratis shuttlebus naar terminal 1, waar Ryanair vertrekt. Dat alles neemt behoorlijk wat tijd in beslag en om 11 uur zit ik in de vertrekhal te wachten op mijn vliegtuig, dat pas om 14 uur vertrekt. Alles verloopt vlot, maar we vertrekken toch met een halfuur vertraging. Daardoor landen we later en moet ik tot 17.21 uur wachten op een trein naar Leuven, want het is Hemelvaartsdag en er rijden minder treinen.

In de trein ontmoet ik een jonge onderzoeker van de KU Leuven die met een grote fietskoffer reist. Bruno gebruikt gewoon een zak voor zijn fiets. Ik neem een foto van die speciale koffer en stuur hem door naar Bruno.

Wanneer ik aankom in Leuven staat tot mijn grote vreugde een echt welkomstcomité mij op te wachten: Magda natuurlijk, Frederik en Jacob, Tim en zijn nieuwe lieve partner Noemi, Floris, Mozes, Eli en twee vriendinnen van Motje: Juline en Tilly. Juline heeft een mooi boeket bij om opa te verwelkomen. Het is een fijn weerzien en we laten iemand een foto van ons allemaal nemen, met achter ons de grote letters “WC”, die wij lachend interpreteren als “Welcome Committee”. Echt fijn dat ze er allemaal zijn. Leo, de jongste zoon van Peter, komt met een beetje vertraging ook aan om mij te verwelkomen.

Het welkomstcomité (WC), het diploma dat Moses maakte

Motje heeft zelf een diploma voor mij gemaakt op de computer en afgedrukt voor mijn pelgrimstocht, want Bernadette kreeg mijn echte diploma niet mee toen ze het op de speciale dienst voor pelgrims in Santiago ging ophalen. Elke pelgrim moet zijn diploma persoonlijk afhalen, maar ik had die laatste namiddag geen tijd meer omdat ik nog van alles moest regelen voor vandaag. Onderweg naar huis rinkelt mijn telefoon en wensen Anneke en Kris mij ook een fijne thuiskomst.

Thuis praten we nog even na en daarna vertrekken ze allemaal weer naar huis. Ik bedank hen voor hun komst naar het station en voor de steun die we van alle kinderen en kleinkinderen kregen tijdens de fietstocht: eerst 750 kilometer met Bruno door de Pyreneeën en daarna 1000 kilometer samen met Bernadette van Saint-Jean-Pied-de-Port tot Santiago, met extra uitstappen, onder andere naar het mooie klooster van San Miguel de la Escalada. Ik bedank Frederik en Vero ook omdat ze oma enkele keren uitnodigden voor een etentje, zodat ze minder alleen was.

Pannenkoekenvrijdag en oma met Jacobje bij bezoek aan Vero en Fre

Dan zijn Magda en ik eindelijk alleen, maar Moses (ons Motje) blijft nog even napraten. Ik bedank hem speciaal omdat hij elke dag bij oma is langsgekomen om te kijken of alles goed ging en of ze geen hulp nodig had. Indien nodig deed hij boodschappen, hielp schoonmaken of hield hij haar gezelschap.

Oma en Moses zijn twee handen op één buik en vertellen elkaar al hun zorgen en vreugdes. Hij was een grote morele steun voor oma tijdens mijn afwezigheid.

Motje is ook met zijn vrienden elke vrijdag bij oma pannenkoeken komen eten, zoals ze dat ook doen wanneer ik thuis ben. Hij heeft een toffe vriendengroep die wij goed kennen en die elke vrijdag, na een drukke schoolweek, bij ons wat stoom komt aflaten voor het weekend begint. Sommigen gaan daarna sporten op vrijdagavond en anderen, zoals Motje, trekken naar de kunstacademie om te tekenen en te schilderen.

Rond 19 uur eet ik een croque-monsieur en om 20 uur lig ik in bed. Natuurlijk val ik onmiddellijk in slaap na een dag die om 4 uur begon en na 27 dagen en 1750 kilometer fietsen.

Ik ben bijzonder dankbaar voor alle steun die ik van Magda kreeg bij het organiseren van logies en bij het afwerken van de dagelijkse blog met foto’s en informatie op sociale media zoals Instagram en Facebook. Ik ben ook bijzonder dankbaar voor Bruno en Bernadette, die elk een deel van de tocht met mij meefietsten, en voor Ward, de man van Bernadette, die ons onmisbare logistieke steun gaf.

Zowel Bernadette als Bruno waren uitstekende copiloten die mij altijd langs de juiste weg naar ons dagelijkse doel brachten en alles goed hadden voorbereid. Ze gaven ook vaak duidelijke uitleg aan andere pelgrims over het Rinus Pinifonds, waarvoor ze zich sterk inzetten.

Hun aanwezigheid is voor Magda ook een geruststelling dat de oude opi niet verkeerd rijdt of geholpen wordt indien nodig. We hebben veel gezien en bezocht, bij goed en slecht weer, bij regen en zonneschijn, bij ijzige wind. We hebben heel veel mensen ontmoet en met hen van gedachten gewisseld.

Ook in regen en wind kan het genieten zijn

Misschien hebben we soms wat te veel kerken bezocht, maar we hebben zeker ook heel veel prachtige natuur gezien en bewonderd.

Het grote voordeel van fietsen is dat je de tijd neemt om van de natuur te genieten, met je metgezellen te praten en ook anderen te ontmoeten.

Gelukkig hebben we geen technische problemen gehad: geen enkele platte band, alleen een sleuteltje dat afbrak in het slot van mijn fiets, maar dat was snel opgelost.

Een speciale dank ook aan Ward en Bernadette, die hun familie, vrienden en kennissen uitnodigden om het Rinus Pinifonds financieel te steunen via een storting aan de Koning Boudewijnstichting. https://donate.kbs-frb.be/actions/F-RinusPini?lang=nl_NL

We zijn blij dat we dit namens Rientje hebben kunnen doen om anderen die het moeilijk hebben bij het verlies van een dierbare te helpen.

Fietsen voor een goed doel geeft een extra dimensie aan een fietstocht. Het schenkt ons zelf veel voldoening en geeft onze fiets- en pelgrimstocht een diepere zin en betekenis.

Morgen bedanken we nog alle sympathisanten voor hun steun, maken we een eerste balans op van deze vijfde pelgrimstocht en beginnen we misschien al te dromen van een zesde tocht voor het Rinus Pinifonds …