Dag 8 – Van Canfranc Estación naar de abdij van Sarrance

Dag 8 – 24 april 2006

Na de inspanning van gisteren sliep ik als een blok van 19 uur tot 7 uur ’s morgens. Even werd ik rond middernacht wakker om nog de blog van dag 7 neer te pennen, maar daarna gleed ik opnieuw moeiteloos weg in een diepe slaap. De batterijen waren duidelijk leeg — en in de ochtend gelukkig ook weer opgeladen.

Na een verkwikkende douche schuiven we om 8u30 aan voor het ontbijt in Casa Marieta. Paloma zorgt voor een eenvoudig maar royaal begin van de dag: koffie à volonté, versgeperst sinaasappelsap, geroosterd stokbrood, boter, confituur, een croissant en een typisch Spaanse muffin. Meer dan voldoende, zeker met de geitenkaas van gisteren die we zelf nog toevoegen.

Ontbijt in Casa Marieta en klaar voor het vertrek

Voor vertrek maken we nog een tussenstop bij de Baskische supermarkt Eroski. We slaan brood, kaas, ham, kippenfilet, bananen en twee frisse pintjes in — de basis voor een perfecte picknick. En ja, ook mayonaise mag niet ontbreken. Als Belg weet je waarom.

De klim naar de Col du Somport wacht: nog 8 kilometer aan een stevige 8%. Maar wat een klim. Rondom ons rijzen besneeuwde bergtoppen op in grijze en bruine tinten. Hoog boven ons zweven grote roofvogels — volgens Bruno ongetwijfeld arenden. De stilte, de ruimte en de natuur zijn ronduit indrukwekkend.

Ontmoetingen onderweg en de klimmers op de Somport

Onderweg ontmoeten we Dominique Simon, een Franse pelgrim uit Bagnères-de-Luchon. Wat begint als een toevallig gesprek groeit uit tot een warme ontmoeting. Dominique vertelt hoe hij van fervent wandelaar stilaan pelgrim werd — iemand die onderweg ook innerlijk op weg is. Zijn levensverhaal, van ingenieur tot uitbater van gîtes en later bridgeleraar, ademt één overtuiging: doen wat je graag doet, maakt werken tot een plezier. Hij noteert nieuwsgierig de naam van het Rinus Pini Fonds en wil onze tocht verder volgen. Een bijzonder mens.

Even verderop houdt Bruno halt bij een groep bergbeklimmers die aan het oefenen zijn. Zijn fascinatie voor klimmen is duidelijk.

En dan bereiken we de top: de Col du Somport, op 1640 meter, precies op de grens tussen Spanje en Frankrijk. Er ligt nog sneeuw. Bruno kan het niet laten en duikt er enthousiast in, gooit sneeuwballen en geniet als een kind. Het contrast met de zonovergoten bergen maakt het moment alleen maar mooier.

Tijdens de afdaling vinden we al snel een perfecte plek voor onze lunch, met een adembenemend uitzicht over de vallei. We nemen de tijd, genieten van het eten en van het samenzijn. Daarna volgt een lange, rustige afdaling langs onder meer het indrukwekkende Fort du Portalet, ooit gebouwd om deze doorgang te verdedigen.

Het indrukwekkende landschap om ons heen

In Urdos houden we nog even halt in het bescheiden Hotel des Voyageurs voor een welverdiende koffie. Daarna is er nog het laatste stuk naar Sarrance. Na zo’n 50 kilometer — met flink wat klimwerk — komen we rond 16 uur aan. Bruno heeft last van zijn achillespees en is zichtbaar opgelucht dat we er zijn.

De abdij van Sarrance verwelkomt ons in alle eenvoud. Laurence, de hospitalière, ontvangt ons hartelijk met een verfrissend drankje. Ze is een vrijwilligster die hier enkele weken per jaar helpt en zorgt voor de pelgrims. Het is de eerste keer deze reis dat we bij aankomst zo’n warm onthaal krijgen.

Even uitrusten voor een koffie, verkeersborden aangepast aan mijn verjaardag, ontvangst in Sarrance

We delen de abdij slechts met twee andere pelgrims: een koppel van 83 uit de Ardèche, nog steeds onderweg — indrukwekkend.

Na wat rust wonen we om 18u30 de vespers bij, gezongen door enkele van de zes kanunniken. De 17e-eeuwse abdij ademt geschiedenis, al is restauratie duidelijk nodig. In de kerk vallen vooral de beelden van de heilige Norbertus en Augustinus op, en een prachtige “boom van Jesse” die de genealogie van Christus verbeeldt.

Het avondmaal om 19u15 is eenvoudig en heerlijk: soep, warme groenten, quiche en een frisse salade, alles vegetarisch. Daarbij een goed glas wijn. Voor 30 euro krijgen we hier niet alleen eten en onderdak, maar ook rust, stilte en verbondenheid.

De abdij en kloostergang van Sarrance, onze eenvoudige , afbeelding van de H. Norbertus

Na de maaltijd helpen Bruno en ik spontaan met de afwas en het dekken van de tafel voor morgen. Om 20u30 sluiten we de dag af met de completen, het avondgebed. De zes kanunniken zingen ingetogen en sereen. Zelfs Bruno gaat mee — een mooi moment van verstilling na een intense dag.

Bij het verlaten van de kerk maakt de rector nog even tijd voor een gesprek met de pelgrims. Een kleine, warme geste die de dag mooi afrondt.

Het is ondertussen na 21 uur. Iedereen zoekt zijn bed op.

Sarrance: het interieur van de kerk , gesprek met de abt, onze eenvoudige , maar nette slaapzaal

Morgen fietsen we onze laatste etappe samen met Bruno, richting Saint-Jean-Pied-de-Port. Daarna wacht een rustdag — en het begin van een nieuw hoofdstuk: de Camino Francés samen met Bernadette.