Dag 21: Rust/werkdag in León

Dag 21 - 7 mei 2026

Schitterend geslapen in het Hostal Palacio Real in  León, een vroeger paleis nu hostal. In

de inkomhal staan archeologische vondsten van tijdens de werken. Alles is er: tot zelfs een

werkplaats om de fietser te plaatsen of te herstellen en zelfs een fietsdouche, wat na

sommige ritten essentieel is. We hebben dit zelf verschillende keren vastgesteld. Er waren

maar 4 van de 6 bedden bezet in mijn dormitorio of slaapzaal en geen zware snurkers of

producenten van andere geluiden. In sommige hostals biedt men gratis oorproppen aan

maar ik heb ze nog niet gebruikt. Het ontbijt is pas om 9 uur als alle stappende pelgrims al weg zijn. De gezellige eetkamer is altijd een gunstige voorwaarde voor rijke ontmoetingen. De avond ervoor bij mij aankomst had il er een 80 jarige Haydn Dale ontmoet.

Hostal Palacio Real, met goed ontbijt en slaapzaal

Ik had hem de avond ervoor op de meest ongewone manier ontmoet. Ik had een fles vino verde gekocht en ik vond geen kurkentrekker in de lade van de keuken van Palacio Real. Ik besliste dus maar de kurk er gedeeltelijk uit te snijden. Hij zat met zijn rug naar

mij en ik hoorde plots een stem stilletjes zeggen “I have a corkscrew, if you want” en hij draaide zich om. Hij ging in zijn dormitorio zijn kurkentrekker halen en gaf hem mee. Ik bedankte hem, deed mijn fles witte wijn open en proefde “heerlijk”. Ik nam een glas en vulde een tweede dat ik naar hem bracht. Hij was aan het lezen. Zo begon een fijn gesprek; Hij had zijn leven lang enerzijds in het onderwijs gestaan en anderzijds zijn farm in Tennessee draaiende gehouden; eerst alleen en later met zijn twee zonen. Hij was gescheiden en was sindsdien één van de beste vrienden van zijn ex-vrouw. Hij had beslist om nu eindelijk eens de Camino de Santiago te gaan doen, vooral om spirituele redenen. Hij praatte heel zacht. Hij had een boek bij en gaf het me en zei: “It is a good feel story; you should read it”, en hij gaf me een korte voorstelling van het boek dat over het redden van walvissen ging.

Hostal Palacio Real, Haydn Dale, Laurent met zijn ezel

Ik zei hem dat ik ook een good feel story had, maar eentje dat slecht begon. Ik vertelde hem over Rientje die was gestorven en hoe daaruit zoveel naastenliefde en inzet groeide voor onze fietstocht en voor andere activiteiten zoals Running for Rinus. Hij voegde eraan toe dat zeker de dag van vandaag good feel stories nodig zijn, want wat nu in de USA gebeurde betreurde hij ten zeerste. Hij sprak stil alsof hij vreesde dat de CIA meeluisterde... En zo hebben twee 80-jarigen zeker een halfuurtje gepraat en naar elkaar geluisterd. Ik zei hem dat onze ontmoeting ook een feelgoodstory was; hij glimlachte warm en beamend. Hij ging naar bed want morgen moest hij ver stappen en hij deed dat rustig en alleen. We namen elkaars hand warm en innig vast en hij verdween naar zijn bed.

Die voormiddag had ik bij het ontbijt nog een gesprekje met een jonge dame uit Oekraïne. Ze kwam zelf naar me toe en vroeg waarom ik zo aan het schrijven was. Ik zei haar dat ik het verlies van één van mijn kleinkinderen van mij afschreef en op de fiets wegfietste. Ze wist niet zo goed waarom ze aan het stappen was, maar mensen ontmoeten en even stilstaan en nadenken over het leven waren er zeker twee van. Ze dankte me voor mijn getuigenis die moed gaf. Met haar zware en te grote rugzak stapte ze later met een glimlachende groet naar mij de deur uit.

Yves en Ward bij Santa María la Regla

Nadat ik mijn wasje had gedaan en uitgehangen en na het schrijven van weer twee dagen van mijn blog, ben ik even tot aan het toerismebureau gestapt dat volgens Google Maps op 650 meter lag. Daarna wat door de oude Barrio San Martín geslenterd rond het stadhuis op de Plaza Mayor. De impressionistische schilder Joaquín Sorolla, een van mijn lievelingsimpressionisten, schilderde daar het gewone leven. Een gedenksteen herinnert ons eraan waar hij zijn schildersezel plaatste en zat te schilderen. Hij schilderde veel kinderen en volkse taferelen. Ik had geen honger om te lunchen want ik had een uitgebreid ontbijt gehad.

Om 15 uur had ik afgesproken met Ward en Bernadette op de Plaza Santa Ana, vlakbij waar ze een flatje huurden dat uitkeek op de oude middeleeuwse murallas. Eerst zijn we naar de kathedraal gestapt waar we blij waren de vriendelijke Fransman Laurent uit de buurt van Lourdes met zijn ezel Sabiès terug te ontmoeten. Iedereen klampte hem en zijn ezel aan.

León: Santa María la Regla met de schitterende glasramen

We bezochten eerst de buitenkant van de kathedraal Santa María la Regla (verwijzend naar de regel van Augustinus die de kanunniken volgden), een echte gotische kathedraal à la française. Drie ingangen vooraan met de middelste rond het Laatste Oordeel. Drie ingangen aan de zuidzijde met de oordelende God in een mandorla en de vier evangelisten. Dan naar binnen: het is en blijft indrukwekkend en betoverend. Er was zon buiten en het licht stroomde binnen door de 1800 m² kleurrijke glasramen. Overal weerkaatste het licht dankzij de grote glazen deur die een geestelijke in 1905 liet aanbrengen aan de achterkant van het koor dat midden in de kerk staat. God werd licht.

We stapten rustig door de kerk en genoten van al dat moois, ook al begrepen we niet altijd de boodschap. We gingen de kloostergang binnen langs de noordkant van de kerk met de goed bewaarde en unieke gepolychromeerde toegang van Santa María del Dado.

Santa María la Regla: interieur en kloostergang

We kuierden wat rond en na een uur stonden we terug buiten en wandelden we door de casco histórico, het oude stadsgedeelte, naar de romaanse San Isidoro-kerk (kerkvader uit de 6de eeuw) die tegen de middeleeuwse murallas is aangebouwd als een stuk van de verdediging; misschien niet alleen tegen het vijandelijke kwaad maar misschien ook tegen het kwaad dat mensen elkaar soms aandoen.

Santa María la Regla: retabel in de kapel van de Geboorte

Na een bezinnend moment in de romaanse kerk en bij zijn twee mooie gebeeldhouwde ingangen, bezochten we het gedeelte dat nu museum is met onder andere de unieke kelk van koningin Urraca uit de 11de eeuw en prachtig religieus vaatwerk. Spijtig genoeg mag je nergens foto’s nemen.

Ons bezoek wordt onderbroken door het gerinkel van Bernadettes telefoon: een scoop. Celeste, hun eerste kleinkindje dat vorig jaar geboren werd, heeft zopas voor de eerste keer “mama” gezegd en dat wordt druk en blij besproken.

We beëindigen ons bezoek met de “Capilla Sixtina van de fresco’s”, zoals de Leonezen zeggen: prachtige en unieke 11de- en 12de-eeuwse fresco’s met onder andere cycli van de vier evangelisten met de hoofden van de dieren die hen symboliseren: Marcus een leeuwenkop, Johannes de kop van een arend, Lucas de kop van een os en Matteüs natuurlijk een mensenhoofd.

León: San Isidoro, Casa de los Botines, Monasterio San Marcos

Onder de indruk van zoveel moois stappen we terug naar de flat van Ward en Bernadette. We doen wat boodschappen onderweg en Ward maakt een schitterende omelet met groenten en kaas klaar, lekker brood erbij en een flesje rood en wit, en de dag en de avond kunnen niet meer stuk na dat lekkere eten en na de rijke bezoeken.

Dankbaar voor zoveel gezelligheid en lekkers stap ik terug naar mijn dormitorio. Snel gaan slapen want morgen is het 60 km fietsen naar Astorga waar Gaudí op ons wacht, samen met nog veel ander moois.

Smakelijk!