Dag 17 van Burgos naar Castrojeriz

Dag 17 - 3 mei 2026

Eens te meer begint de dag vroeg. Zoals elke ochtend zit ik nog vóór het eerste licht aan mijn blog van de vorige dag te schrijven en naar Magda te sturen. Zij haalt er de fouten uit en zet de tekst en de foto's online. Het is ondertussen een vast ritueel geworden. Op deze pelgrimstocht heb ik, naast Bernadette die dagelijks iets op Polarsteps schrijft, nog maar weinig andere blogschrijvers ontmoet. Sommigen vragen me waarom ik die moeite doe, zeker omdat het geen groot publiek bereikt.

Maar een blog schrijf je in de eerste plaats voor jezelf en voor de mensen die je dierbaar zijn. Het is een manier om de reis vast te houden, om later opnieuw te kunnen beleven wat je onderweg hebt gezien en gevoeld. Bovendien is deze tocht niet zomaar spontaan ontstaan. Zowel de reis als de blog werden maanden op voorhand voorbereid. Bernadette en ik hebben samen het traject zorgvuldig uitgestippeld, met één duidelijke leidraad: zoveel mogelijk de oude Camino volgen, zoals pelgrims dat al honderden jaren doen.

Pelgrims op de Camino, te voet of met de fiets

In de praktijk betekent dat een combinatie van stukken op de Camino zelf, trajecten ernaast, en soms ook korte omwegen. Met de fiets is het immers niet altijd mogelijk om het oorspronkelijke pad te volgen. Sommige stukken zijn te smal, te ruw of veranderen bij regen in één grote modderstrook van grind, zand en leem. Dan wordt het gevaarlijk—voor jezelf, voor anderen en voor je fiets.

De Camino is ook geen mountainbikeparcours waar je je moet bewijzen met spectaculaire toeren. Toch zie je af en toe mensen die dat proberen. Ik denk dan aan de “dwaze maagden” uit de Bijbel, terwijl de wijze pelgrims eerst en vooral respect tonen voor de wandelaars. Fietsen op de Camino moet, net als stappen, ruimte laten voor reflectie: over de mens, de natuur en jezelf.

De mooie fietspaden bij het verlaten van Butgos

Onderweg zie je helaas ook de keerzijde. Elke dag zijn er pelgrims die het moeilijk hebben. Vandaag nog zag ik een dame die nauwelijks een trap kon afdalen door een pijnlijke verstuikte voet. Zulke momenten tonen hoe kwetsbaar deze tocht kan zijn. Maar tegelijk zie je ook iets anders: bijna altijd is er iemand die helpt. En dat maakt de Camino, ondanks alles, bijzonder menselijk.

Na het ontbijt in de hostal Mola laad ik al mijn spullen in mijn fiets en loop ik naar een

panaderia vlakbij; Ze zijn juist brood aan het aanbrengen en ook al opent de winkel slechts

om 9 uur, toch verkoopt de bakkersvrouw me graag een lekker vers brood. Het brood gaat boven op mijn spullen in de bakfiets samen met een grote fles water want dat is een absolute noodzaak.

Museo de Evolucion met de beelden voor het museum en het beeld van El Cid daar vlakbij

Om 9 u 45 ben ik de deur uit na Tania aan de receptie nog eens hartelijk te

hebben bedankt. We hebben afgesproken om 10 uur stipt aan het Museum de Evolucion te

zijn waar alle resultaten van de archeologische opgravingen in Atapuerca te zien zijn met

boeiende informatie erbij over de evolutie van de mens. Enkele kunstwerken vlakbij op de

paseo verwijzen naar de evolutie van de mens. Ik ben nog te vroeg er rijd daarom Bernadette tegemoet. Van aan het museum loopt immers een ruim fietspad langs een bijrivier van de Arlanzon tot het gehucht Castañares op de N120 waar Ward en Bernadette logeren en waar de oude Camino ook voor de deur van hun flat voorbij komt. Al snel kom ik haar tegen en samen fietsen we nu in andere andere richting langs de Alarzon rivier rond het centrum van de oude stad richting Castrojeriz en de meseta, de grote vlakte tot Leon.

Het dorpje Tardajos met zijn street art

Hier is dat gemakkelijk want het staat goed aangeduid. Er zitten blauwe tegels in de grond met de Santiago ster op en overal staan er panelen met het symbool van deze Europese culturele route met erbij geschreven Camino de Santiago.

Er zijn al wat stappende pelgrims op de weg die hier heel breed is zodat pelgrims naast

elkaar kunnen stappen of fietsen. We zitten voorlopig in een vlakte en naast ons zijn er lichte

heuvels die op en neer gaan. Zo bereiken we het dorp Tardajos met zijn mooi kerkje maar

waar vooral de vele muurschilderingen , Camino-streetart, opvallen waaronder één met

Mandela, Einstein en Ghandi. Verder ook enkele muurschilderingen met verwijzingen naar

teksten uit de psalmen of uit de Bijbel. Een andere verwijst volgens mij naar de film, "The good, the bad and the ugly", gedeeltelijk gedraaid op de Camino Mozarabe nier ver van Alboloduy waar ik twee jaar geleden in een Albergue logeerde met Bruno.

Hornillas del Camino, de weg wordt smaller en het landschap heuvelachtiger

We fietsen verder door naar Hornillas del Camino en het landschap wordt duidelijk

heuvelachtiger en ruwer en het pad wordt wat smaller; de landschappen worden mooier en

eenzamer maar het is toch aangenaam fietsen. In Hornillas del Camino stoppen we aan de

kerk . Die is open en ik loop even binnen om een stempel te bemachtigen. Er zitten enkele

zielen te wachten op de pastoor want binnen vijf minuten, om 12 uur, begint de H.Mis. Ik

neem enkele foto’s van de binnen- en de buitenkant van het kerkje. Bij het verlaten van de

kerk, kruis ik de pastoor maar hij zegt me onmiddellijk dat hij geen padre is maar een diaken.

Hij wil graag een stempel geven maar na de H. mis. Dat heb ik nog al meegemaakt dat

pastoor of de diaken de mis als een chantagemiddel gebruikt voor een stempel maar zowel

Bernadette als ik zijn het daar niet mee eens en beslissen dus door te fietsen.

Vanaf Horrnillas del Camino wordt de weg heel wat heuvelachtiger, het begint te regenen en

de weg wordt ook smaller. Het aantal pelgrims is al verminderd want sommigen zijn zeer

vroeg vertrokken en stoppen al. Ze hebben tussen de 15 en de 20 km gestapt en voor heel

wat pelgrims is dat de normale afstand. Veel albergues laten pelgrims toe vanaf 12 of 13 u.

Vanaf hier wordt de weg wel steiler en moeilijker bij het dalen en stijgen. De regen heeft de weg hier en dar modderig en glibberig gemaakt en we rijden voorzichtig door.

Het uitzicht aan de Caminobank, het kerkje van Hontanas

We houden toch even halt aan een mooi punto de vista of mirador (panoramisch uitzicht) waar zelfs een speciale Caminobank staat. Onze pakken en zakken worden stilaan vuil en zeker onze wielen en velgen zitten volledig onder de modder en keien . Op dit stuk is het 12 km lang en hard trappen tot Hontanas. Onderweg hebben we twee pelgrims ontmoet die we in Burgos al zagen: de Franse Anita uit Orléans en de Vlaamse Lotte uit Lochristi. De eerste zegt ons dat het nog slechts drie kilometer is to Hontas. De regen is gestopt en we beslissen om eerst dit moeilijk deel af te fietsen en in Hontanas te picknicken.

Onze inspanningen worden beloond en rond 13 u 30 komen we aan bovenop de heuvel bij

Hontanas: bezweet, beregend en bemodderd maar we hebben er deugd van gehad en zijn fier op onszelf. Onder ons ligt het mooie dorpje en vlakbij is een punto de vista, een gezellige picknickplaats met een prachtig zicht op het dorp. Bernadette ziet onmiddellijk dat

de gemeente een beetje verder een spuitinstallatie heeft gezet voor pelgrims die hun fiets

willen afspuiten en dat is echt nodig. Maar eerst gaan we lunchen. Er is een grote tafel waar

reeds twee fietsers aan het eten zijn die we deze voormiddag al hadden gegroet met Buen

camino.

Ontmoetingen bij de picknick en bij de fiets-wash

Zij schuiven wat op en we kunnen gezellig met ons vier picknicken. Het is een

Spaanse vader met zijn dochter , Paco (65) en Ines (schatting 35). Paco is sedert de vorige

vrijdag gepensioneerd en wou als eerste activiteit een stuk fietsen op de Camino samen met

zijn dochter. Zij is aeronautisch ingenieur, afgestudeerd van de universiteit van Leon en werkt

bij Airbus in de afdeling van Madrid. Ze verhuist binnenkort naar Toulouse om in de hoofdzetel van AIRBUS te gaan werken. Ze is bijzonder blij te kunnen verhuizen want ze houdt niet van Madrid dat veel te warm wordt in de zomer. Ze zijn samen op stap omdat ze elkaar vanaf nu minder zullen zien en elkaar zullen missen.

Na een half uurtje in het Spaans , het Frans en het Engels gepraat te hebben, rijden zij

door richting Leon waar ze terug naar huis zullen gaan. Wij fietsen tot aan de sproei-

installatie om onze smerige fietsen te kuisen. Twee andere pelgrims zijn bijna klaar met hun

fiets schoon te maken. Zij komen uit Mexico stad. Ze waren op stap in Spanje en

beslisten een deel van de Camino te fietsen en kochten dus zomaar twee fietsen die ze

daarna zullen meenemen naar Mexico. Als wij onze fietsen hebben gekuist rijden we tot in

het dorp Hontanas. Met gezellige straatjes en een mooi kerkje. Nu hebben we nog slechts 10 km te doen naar Castrojeriz, langs een kleine asfaltweg, de BU 400, die we nemen

in plaats van langs nog eens een modderige heuvel. We kiezen voor de asfaltweg, want de

albergue zal ons niet graag zien toekomen met een smerige fiets.

https://video.wixstatic.com/video/7e75aa_bea1cf7ddc9348eea065237110599b6d/480p/mp4/file.mp4

Yves die de fietsen schoonmaakt

Het landschap is ondertussen terug rustiger geworden. De vallei wordt geleidelijk aan breder en opener want we zijn echt in de meseta en in het vruchtbare deel daarvan dat de Tierra de campos heet: de graanschuur van Spanje. In de zomermaanden is het hier zeer warm en dan moet je hier niet komen zeker niet op de middaguren. Alles is mooi groen van de vele graangewassen Geen enkel stuk vee en ook geen mais te zien . We bereiken enkele

kilometers voor Castrojeriz de gotische ruïnes van de abdij-hospitaal van San Anton Abad

waar ook een kleine albergue is. Daar schuilen we even voor een harde regen-hagel bui.

Daarna rijden we onder enkele gotische bogen door langs de asfaltweg. De Antonieten waren bekend voor hun zorg van de zieke pelgrims en vooral voor het verzorgen van ziekten ten gevolge van beschimmeld graan. San Anton Abad en zijn volgelingen zijn te herkennen aan een belletje, een Taukruis (een kruis zonder bovenaan een uitstekend stuk) en een varken waarmee ze worden afgebeeld. De heilige leefde in de 3de eeuw maar de Antonieten die zich op hem inspireerden dateren uit de 11 de eeuw.

Naar Castrojeriz langs het rustige landschap en de ruïnes van de abdij van San Anton Abad

Na 3 Km fietsen zijn we in Castrojeriz, gelegen aan de voet van een strategische

hoge heuvel met bovenop een oud kasteel dat zowel door de Moren als door de

Spanjaarden werd bezet. Castojeriz is een lintdorp dat zich rond een deel van de heuvel

slingert zodat pelgrims van de ene kerk naar de andere kunnen stappen. Ze kwamen in het

stadje aan bij de kerk van Santa Maria del Manzano dat nu naast kerk nu ook een mooi

museum is. Dan kunnen ze het stadje doorlopen en alle kerken bezoeken. In de vlakte ligt

een abdij van zusters Clarissen. Wij rijden even rond een gaan dan naar onze albergue, de

Orion, waar Magda een kamertje voor Bernadette heeft geboekt en voor mij een bed in een groepskamer. We checken in en dat neemt altijd wat tijd, omdat de Spaanse regering

sedert een paar jaar een volledig document laat invullen tegen illegale immigratie.

Na een uurtje uitrusten wandelen we het gehele dorp door waar je een mooi

zicht hebt op de vallei errond voor zover je oog kan reiken. We bezoeken ook kort de Santa Maria del Manzano kerk en het Museum voor de prijs van 1 euro. Tegen deze goedkope prijs voor cultuur kunnen we het niet laten....toch zijn we bijna de enigen. Vele pelgrims blijven vaak uitrusten, praten met andere pelgrims en drinken een pintje. Wij willen nog wat zien. Om 19 uur is er een menu del dia voor 14 euro en dat valt best mee. We zitten aan tafel met twee Vlamingen uit Vilvoorde ( Zestigers?), Carina en Neil, die ook met de fiets rondtoeren en graag extreme avonturen willen meemaken en daarvoor ook uitgerust zijn en de nodige conditie hebben.

Santa Maria del Manzanokerk, Marco en de Canadezen Linda en Ido van Queensland

Na het eten gaan we elk naar onze kamer. Ik praat nog even met een jonge Italiaan Marco

(20j) die op stap is om na te denken over zijn toekomst. Hij wil graag piloot worden en

heeft al de fysieke testen afgelegd maar de volgende stap van de opleiding wordt lang en

duur. Ik moet nog een korte tekst voor Magda voor sociale media opstellen en foto’s opsturen. Met haar bellen uit een groepskamer is onmogelijk want het moet er stil zijn en dus wordt het chatten met whatsapp. Om 22 uur gaan de lichten uit maar al vroeger zijn er veel pelgrims die slapen om dan het ontbijt om 6.30 u. te nemen, of om zelfs vroeger zonder ontbijt te vertrekken. Het was een mooie lange, maar fijne dag.

Morgen rijden we verder door naar Boadillo del Camino, Fromista, Villalcazar de Sirga tot Carrion de los Condes. Vandaag hebben we terug 60 km gefietst en morgen wordt het ongeveer evenveel. We zitten volop in de Meseta, maar het is er niet warm. Het

regent (plus hagelt) bijna elke dag en we zitten goed ingeduffeld op de fiets zelfs met

handschoenen aan. Schoenen droog krijgen tegen de volgende morgen is een probleem

maar we redden het wel.