Dag 16 – Burgos: rustdag of werkdag?

Dag 16 – 2 mei 2026

Vandaag wordt er niet gefietst, maar rust betekent hier vooral “andere dingen doen”. En dus begint de dag vroeg.

Ik ben om 5 uur wakker en ga stil naar de kleine keuken van het hostel. Daar zit ik aan een tafeltje in de stilte van de vroege ochtend, omringd door wat insecten en het zachte geluid van een ontwakend huis. De slaapzaal ligt nog stil; iedereen probeert de nacht vast te houden. Ik heb goed geslapen in mijn bovenste bed in een kamer met vier personen en een gedeelde badkamer. Alles is kraaknet, en gelukkig geen zware snurkers deze nacht.

Met een eenvoudig ontbijt—oud brood, kaas en de rest van onze zelfgemaakte kweeperenconfituur van Bernadette—begin ik aan mijn blog. Die confituur is werkelijk uitzonderlijk goed. Daarna schrijf ik twee blogdagen na elkaar uit. Het vraagt tijd, maar het helpt ook om alles te verwerken, zeker de berichten over de gezondheidstoestand van Luc die me sterk bezighouden.

Sofie en Lotte, Sofie en Tobias, Anita

Ontmoetingen bij het ontbijt

Tijdens het ontbijt ontmoet ik twee jonge Vlaamse vrouwen, dankzij mijn Amerikaanse kamergenoot Terry uit Kentucky die met hen enkele dagen heeft opgetrokken. Op de Camino beweegt iedereen op zijn eigen tempo, maar mensen kruisen voortdurend elkaars pad. De eerste is Sofie, een 40-jarige opticien uit Ronse. Groot, energiek, met een lange paardenstaart zoals mijn vrouw Magda die vroeger ook had. Ze is alleen vertrokken vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port en iedereen lijkt haar te kennen. Vandaag wil ze echt ver stappen: later hoor ik dat ze 41 km heeft afgelegd. Ze is duidelijk iemand die groepen samenbrengt en motiveert. Daarnaast is er Anita, 51 jaar uit Orléans. Zij is een rustiger type en blijft vandaag in Burgos terwijl de anderen verder stappen. Ze schrijft ’s avonds in haar dagboek en vertelt me hoe belangrijk het is om ervaringen vast te leggen, niet alleen om ze te herinneren maar ook om ze te begrijpen. Ze betreurt dat veel mensen onderweg vooral bezig zijn met “stappen en praten”, maar weinig echt kijken of opschrijven. Ik vertel haar dat ik een blog schrijf, precies om die reden: om te bewaren wat anders zou verdwijnen.

Ook Lotte, 28 jaar uit Lochristi, zit aan tafel. Ze is kinesiste en heeft een jaar vrijwilligerswerk gedaan in Guatemala. De Camino gebruikt ze om na te denken over haar toekomst. Ze straalt rust en helderheid uit. Dan is er David uit Cornwall, een zestiger die de tocht maakt “in plaats van iemand anders” die niet kon komen. Hij houdt die persoon onderweg op de hoogte van zijn stappen. Een soort pelgrim bij volmacht, iets wat in vroegere tijden ook voorkwam.

Tania de receptioniste van Mola, April en Robin en nog twee Vlamingen: Carine en Neal

Menselijke verhalen in het hostel

Later ontmoet ik Ruben uit Guinee met zijn zoontje van vier, Moamba. Hij werkt in de filmwereld in Barcelona en komt één weekend per maand naar Burgos om zijn zoon te zien. Vandaag, door de regen, zitten ze samen op een stapelbed met een laptop. Het kind kijkt stil naar een scherm, de vader naast hem.

Het is een eenvoudig beeld, maar het raakt me. Hoe verschillend levens kunnen lopen, en hoe weinig ruimte er soms is voor warmte en eenvoud. Ik denk aan ons Rientje waarmee ik ook dergelijke momenten deelde en die ik zo mis.

Ik ontmoet ook nog April (67) en Robin (74) uit Saskatchewan. Zij is psychiatrisch verpleegkundige, hij ingenieur. Ze hebben elkaar leren kennen tijdens Spaanse lessen en combineren nu reizen met taal en cultuur. Robin maakt zich zorgen over stoppen met werken; April weet hoe verlies voelt. Op de kamer verblijft ook een Zuid-Koreaanse pelgrim die nauwelijks Engels spreekt maar steeds vriendelijk glimlacht. Iedereen leeft hier naast maar ook met elkaar, elk met zijn eigen verhaal.

De ingangspoort van de stad Burgos

Burgos verkennen

Nadat ik mijn blog heb geschreven loop ik zelf de casco historico van de stad binnen ; eerst

een plannetje halen op de tourist office en dan naar de gotische Iglesia san Esteban (Stefaan) die vele jaren gesloten was en nu het Museum van het retabel is. Een retabel is een grote houten wand die bestaat uit verschillende panelen die meestal geschilderd zijn. Er zijn ook nissen met houten of stenen beelden in. Het retabel bestaat uit verschillende horizontale of verticale banen. Het is een reuzenblad uit een stripverhaal dat een religieus verhaal vertelt in geuren en kleuren en beelden. Voor mij is dit een super ervaring. Een filmpje legt je uit hoe een retabel tot stand kwam tussen de opdrachtgever, de kerk en de sponsor (bij de notaris!) en daarna hoe het concreet werd gemaakt met hout, geschilderd, verguld, geassembleerd en tenslotte werd opgeleverd aan de opdrachtgever.

San Esteban: tentoonstelling van retabels

Er staan in het schip van de kerk en daarrond een prachtige collectie ven vooral 16 de-eeuwse retabels maar ook enkele mooie houten beelden zoals enkele Sint Anna ten Drieën:

moeder Anna met haar dochter Maria op de schoot die Jezus vasthoudt. Na dit bezoek ga ik

vlug een boterham eten op de hostal en om 14 u. heb Ik met Ward en Bernadette

afgesproken aan het standbeeld van de pelgrim op een bank met een staf in de hand zoals

de kotmadam op de oude markt in Leuven met een koffiekan in haar hand.

San Esteban: nog enkele retabels en twee mooie Anna-ten -drieën beeldjes

We trekken eerst naar de kathedraal van Burgos, een indrukwekkend gotisch meesterwerk dat me telkens opnieuw overweldigt. We gaan onmiddellijk naar binnen in de kathedraal want het regent. Pelgrims krijgen afslag en mogen voor halve prijs binnen met je credential maar ze checken niet en Ward wordt dus ook pelgrim Binnen is alles rijk: het koor, de gewelven, de kapellen. We staan vooral stil bij de viering (kruising van de gewelven ter hoogte van de toren), het mooie houten koor,, de kooromgang en dan de schitterende kapel van de Condestables, de rechterhand van de koning. Een prachtig praalgraf met vele retabels en de bovenkant van deze achthoekige toren met een glazen stervormige opening waar licht binnenstroomt.

Burgos; Santa Maria de Burgos kathedraal met de monumentale trap en het koorgestoelte

We lopen even rond de kerk, ook voor de beeldhouwwerken aan de zuid- en noordzijde en stappen dan naar De San Nicola de Bari kerk waar we het engelenwiel willen zien van Diëgo de Siloë, de Antwerpenaar. De engelen draaien en symboliseren de kracht van God. In de kerk staat ook nog een mooi beschilderd houten timpaan, een paneel van het Laatste Oordeel à la Rogier van der Weyden.

San Nicola de Bari: Engelenwiel en onderaan het beeld van Sint Nicolaas

Het blijft regenen en we vluchten binnen in een café waar we alleen aan de toog

mogen staan want overal is alles vol: volk dat aan het middagmalen is. Spanjaarden eten laat

op de middag. We staan aan de toog juist op de plaats waar de taarten staan en we elk een

verschillend stuk lekkere taart eten met koffie of tee. We wisselen wat ideeën uit over wat we gezien hebben.

Die morgen zijn Ward en Bernadette eerst nog naar Atapuerca gereden, super

interessante archeologische opgravingen die wereldberoemd zijn, laat Bernadette droogjes

opmerken, en terecht, we zijn daar de vorige dag niet gestopt omdat ik niet te laat wou aankomen en...omdat opgravingen me minder interesseren denk ik. Magda zou dit ook graag gezien hebben; Zij heeft meer interesse voor archeologie dan ik. De zeer rijke en unieke vondsten worden tentoongesteld in het het Museum "Evolucion” in het centrum van Burgos dat ik de volgende keer zeker bezoek.

Rustig einde van de dag

We eindigen de dag met Ward die ons naar de Cartuja de Miraflores brengt 5 km buiten het

centrum in een zee van groen. De kartuizers werden opgericht door de H. Bruno in La

chartreuse bij Grenoble. . Hij was een tijdgenoot van twee andere grote hervormers.

Bernardus van Clairvaux of Citeaux, de stichter van de Cisterciënzers en Norbertus die de

Norbertijnen oprichtte. 15 kartuizermonniken leven er in elk een klein huisje waar ze op zoek

zijn naar God en op zondag samen vieren in de kerk. Een voorbeeld van een

contemplatieve orde waarvan de leden elk min of meer opgesloten leven.

Cartuja de Miraflores, praalgraf van de Spaanse koningen met op de achtergrond het engelenwiel van Juan de Colonia, Ward en Yves

In de oude gotische kerk bewonderen opnieuw een engelenwiel van Juan de Colonia, een lid van een andere kunstenaarsfamilie zoals de Antwerpse Siloë. Daarvoor staat het praalgraf van twee Spaanse koningen de ouders van de Reyes Catolicos. Een prachtig achthoekig graf dat naar de verrijzenis verwijst en met vele beelden die verwijzen naar net Oude en het Nieuwe testament. We sluiten het bezoek af met het Museum van de Kartuizers. Het is ondertussen 18 u geworden en het klooster sluit. Ward zet me of aan mijn Hostal.

Morgen fietst Bernadette tot aan het Evolucion museum en om 10 uur vetrekken we samen voor de verdere tocht naar Santiago tot Castrojeriz. Voor ik naar mijn bed ga doe ik nog de boodschappen voor de lunch van morgen: bananen, kaas, Spaanse ham enz. Hopelijk regent het niet teveel . We zien Ward terug in Leon en dan in Santiago. Als we iets aan de hand hebben is hij altijd in de buurt om te helpen: Zalig!

Afscheid van Burgos en de mensen in het hostal

Bij het ontbijt bedank ik de dame van de receptie die ook voor het ontbijt zorgt. Ze is

voortdurend in de weer om de gasten te helpen. Ze ontvangt de gasten zeer vriendelijk en

is altijd bereid te helpen. Ze heet Tania en is 20 jaar geleden uit Wit-Rusland in Spanje aangekomen en is met een Spanjaard getrouwd. Ze praat natuurlijk perfect Spaans. Ze hebben twee kinderen Angela en Sandra; de ene studeert rechten aan de Universiteit van Burgos en de andere zit in de politieschool. Ik zeg dat mijn vrouw ook Russisch kent en dat ik Magda vroeger altijd “my galoubuschka” noemde wat “mijn duifje “ betekende. Ze lacht en klapt in de handen van plezier . Ik help haar alle fietsen uit het fietskot te halen wan de mijne staat helemaal achteraan. Bij het verlaten van het gebouw komt ze naar me toe om me een stevige knuffel te geven. Het wordt een hartelijk afscheid.

Burgos kathedraal: capilla de Condestables