Dag 14 – Van Logroño naar Belorado

Dag 14 – 30 april 2026

Om 5 uur gaat de dag al van start. In alle stilte — om de andere pelgrims niet te wekken — maak ik me klaar: douchen, tanden poetsen, scheren, bagage ordenen. Daarna nestel ik me in de kleine eetruimte om aan de blog te beginnen. Ik heb verrassend goed geslapen in mijn bovenste alcove, met een gordijn dat net genoeg privacy bood. Met 24 mensen in de slaapzaal bleef het bovendien opvallend rustig, ondanks het onweer dat de hele nacht buiten tekeerging.

Langzaam komt de herberg tot leven. Een groep Zuid-Koreaanse pelgrims maakt zich klaar voor vertrek. Ik raak aan de praat met Ari en Ji-Ae. Voor hen is de Camino geen religieuze tocht, maar een aangename en sociale ervaring. Ari werkt als verpleegkundige op een operatieafdeling en weet als geen ander hoe belangrijk het is om af en toe afstand te nemen.

Kathedraal van Santa Maria la Redonda, de twee Zuid-Koreaanse pelgrims

Rond 8 uur vertrekken we zonder ontbijt, dat halen we straks wel in het centrum van Logroño. Vlak bij de kathedraal Santa María la Redonda nemen we plaats in een café. Voor we eten, bezoeken we eerst de kathedraal. De indrukwekkende barokke torens domineren het plein, en de gevel vertelt als een stenen retabel het verhaal van Christus — een typisch element uit de Contrareformatie.

Binnen wacht een rijk interieur: gotische gewelven, een uitbundig barokaltaar en prachtig bewerkte koorstoelen. Achter het altaar ontdekken we zelfs een klein schilderij dat wordt toegeschreven aan Michelangelo. Aan de overzijde een sierlijke beeldengroep van Maria, gedragen door engelen in Hispano-Vlaamse stijl — een subtiele verwijzing naar de kunst van onze streken.

Santa Maria la Redonda, interieur

In de sacristie ontmoeten we een oudere kanunnik die zich voorbereidt op de mis. Hij spreekt ons vriendelijk toe, zelfs in een beetje Nederlands en Duits. Een warm en onverwacht moment.

Tijdens het ontbijt volgt nog een kleine schrik: mijn pelgrimsboekje blijkt verdwenen. Na wat telefoontjes blijkt het gelukkig terecht — de uitbaatster van het café waar we gisteren waren, had het veilig achtergelaten. Een kleine omweg later zijn we weer op weg.

We verlaten Logroño via rustige paden tussen wijngaarden en velden. De Camino voert ons langs onverharde wegen, door een landschap dat geleidelijk verandert. Na zo’n 30 kilometer bereiken we Navarrete, waar we kort halt houden bij de kerk.

De kerk van Navarrete en de onverharde wegen

Van daar gaat het verder naar Nájera, waar we net op tijd aankomen om het klooster van Santa María la Real te bezoeken voor de middag sluiting. De ligging is indrukwekkend: tegen een rotswand, deels ingebouwd in een grot. Volgens de legende vond een koning hier tijdens een jacht een Mariabeeld, wat aanleiding gaf tot de bouw van het klooster.

Binnenin vinden we een rijke geschiedenis: koninklijke graven, een indrukwekkend barokaltaar en een prachtige kloostergang met fijn maaswerk. We gaan achterin tot in de grot om het oude Mariabeeld te groeten — en nemen even de tijd om stil te staan bij Luc en zijn familie.

Kerk van het klooster van Nájera, de kloostergang

Na dit bezoek trekken we verder. Op zoek naar een lunchplek belanden we in de botanische tuin van La Rioja. We installeren ons tussen bloemen en planten… tot blijkt dat de poort gesloten wordt en we opgesloten zitten. Gelukkig weet Bernadette met haar kennis Spaans de beheerder te bereiken. Twintig minuten later zijn we weer vrij — een onverwacht, maar uiteindelijk ook wel grappig avontuur.

Nájera: de graven van de koningen van Navarra, het Mariabeeld, Yves met de beheerder van het park

De tocht gaat verder door glooiende landschappen en graanvelden richting Santo Domingo de la Calzada. Deze heilige staat bekend als bruggenbouwer, letterlijk en figuurlijk. Zijn werk om pelgrims te helpen en infrastructuur te bouwen leeft voort in dit stadje.

De kathedraal is beroemd om haar levende kip en haan — een verwijzing naar een oude pelgrimslegende. Binnenin bewonderen we het gotische interieur en enkele prachtige beeldhouwwerken. Maar we voelen ook dat de dag zwaar begint te wegen. Zoveel indrukken, zoveel kerken — zelfs voor mij wordt het veel, laat staan voor Bernadette.

Santo Domingo de la Calzada: de toren van de kathedraal, het graf van de heilige, het hok van de kip en de haan

Na een korte pauze in de Parador zetten we de laatste 30 kilometer in richting Belorado. Het landschap wordt rustiger, de weg minder zwaar. Bernadette blijft sterk rijden — haar voorbereiding en doorzettingsvermogen maken indruk.

Rond 18u15 bereiken we Belorado, na een tocht van maar liefst 95 kilometer.

Onze verblijfplaats, Hostal Point B, blijkt een schot in de roos. Een prachtig gerenoveerd huis met een warme, gastvrije sfeer. De kamers zijn comfortabel, de gemeenschappelijke ruimtes ruim en verzorgd. We voelen ons meteen welkom.

’s Avonds genieten we van een eenvoudig maar lekker diner — eieren met Spaanse ham — en sluiten af met een ijsje uit de kleine minibar. Rond 20 uur kruipen we onder de wol, moe maar voldaan.

Santo Domingo de la Calzada: interieur van de kathedraal. Belorado: onze albergue

Morgen wacht opnieuw een stevige etappe, met een klim naar Villafranca Montes de Oca en een bezoek aan San Juan de Ortega.

De Camino blijft ons uitdagen — en belonen.

Logroño: portaal-retabel