Dag 12 – Van Zubiri naar Puente la Reina

Dag 12 – 28 april 2026

Vandaag begint vroeg. Heel vroeg. Om 5 uur zit ik al aan de kleine keukentafel van ons appartement om de blog van gisteren te schrijven. In alle stilte, omringd door een paar hardnekkige insecten, vloeien de woorden vanzelf. Misschien omdat de indrukken nog zo vers zijn, misschien ook omdat het nieuws over Luc me blijft bezighouden.

Als ontbijt neem ik wat oud brood met kersenmarmelade — “artisanaal” en met 60% suiker, zo stond op het etiket. Niet meteen mijn beste aankoop. Gelukkig maakt Bernadette dat later helemaal goed met haar zelfgemaakte kweepeerconfituur, subtiel gezoet en met een vleugje abrikozenlikeur. Dát is echte confituur.

Langs een rustig baantje op weg naar Pamplona

Rond 8u45 vertrekken we richting Puente la Reina, met Pamplona als eerste grote tussenstop. Even volgen we een drukkere weg, maar al snel slaan we af langs de rivier de Arga. Daar vinden we rust: wandelaars, joggers en het zachte geluid van stromend water begeleiden ons. Onderweg passeren we een kleine waterval waar ooit een molen stond — herinneringen aan een tijd waarin waterkracht een essentiële bron van inkomsten was.

Dankzij Bernadettes navigatie bereiken we vlot het centrum van Pamplona. Onze eerste halte is het indrukwekkende Monument van de Encierro, dat de beroemde stierenloop tijdens de San Fermínfeesten uitbeeldt. Wat ooit begon als een praktische manier om dieren naar de slacht te brengen, groeide uit tot een wereldwijd bekend — en niet ongevaarlijk — spektakel.

Het monument van de Encierro. De Santa Maria kathedraal buiten en binnen

We fietsen verder door het historische centrum naar de kathedraal van Santa María. Achter een neoklassieke gevel schuilt een prachtige gotische kerk, rijk versierd met elementen uit verschillende stijlperiodes. Het praalgraf van een koningspaar uit Navarra, omringd door treurende figuren, raakt me. Even dwalen mijn gedachten af naar ons eigen verlies. Sommige herinneringen blijven, zoals ze zijn — en dat is goed.

Ook de kloostergang is indrukwekkend. Op de vloer liggen grafstenen van mensen die dicht bij God wilden rusten. Het herinnert aan een tijd waarin geloof, status en geld nauw verweven waren — en waarin zelfs de dood een sociale hiërarchie kende.

Pamplona: Santa Maria kathedraal, monument voor de koningen van Navarra, kloostergang

Na dit bezoek trekken we verder, maar niet zonder eerst nog een korte ontmoeting met twee Nederlandse dames, Elli en Nili, die ook de Camino fietsen. Hun verhalen — over werk, zingeving en nieuwe keuzes — passen perfect in de sfeer van deze tocht.

Via de groene citadel van Pamplona verlaten we de stad langs uitstekende fietspaden, duidelijk gemarkeerd met de bekende schelpsymbolen. Maar buiten de stad loopt het even mis. De route verandert plots in een moeilijk begaanbaar pad. Met hulp van een lokale bewoner vinden we een alternatieve weg, al is die niet zonder uitdagingen: grind, zand en losse stenen maken het fietsen zwaar.

Elli en Nili, de kathedraal en de citadel van Pamplona

Net op dat moment krijgen we een telefoontje van Magda. Ze is bij Luc op bezoek in Leuven en we krijgen de kans om hem even te spreken. Het wordt een intens en emotioneel moment. Ondanks zijn toestand blijft Luc positief en betrokken. Hij zegt dat hij er graag bij geweest was. Wij tonen hem beelden van onze tocht; hij moedigt ons aan. Het contrast tussen onze fysieke inspanning en zijn strijd is groot. We spreken af om elkaar later opnieuw online te ontmoeten — hopelijk ook wanneer we Santiago bereiken.

Alto del Perdón: het monument voor de slachtoffers van de Spaanse burgeroorlog, het oude monument

Met hernieuwde kracht zetten we onze tocht verder naar de Alto del Perdón. Boven wachten twee monumenten: één voor de pelgrims die hier al eeuwen passeren, en één ter herdenking van de slachtoffers van de Spaanse Burgeroorlog. De plek ademt geschiedenis én symboliek. Vergeving, zo zegt men, hoort bij deze berg. Misschien is dat wel de essentie van de Camino.

We ontmoeten er ook Terry, een pelgrim uit Idaho. Voor haar is deze tocht een combinatie van natuur, cultuur en ontmoeting — en vooral een plek waar alles goed georganiseerd is. Ze heeft gelijk.

Terry, onze albergue in Puente la Reina, de Crucifijo kerk

Na de klim volgt een lange afdaling richting Puente la Reina. We missen onderweg net de afslag naar de beroemde kerk van Eunate, maar dat halen we later wel in. In Puente la Reina worden we vriendelijk ontvangen in onze albergue. De administratieve formaliteiten zijn snel geregeld, en we leren hoe handig een pelgrimspas kan zijn voor de komende dagen.

We verkennen nog even het stadje, met als hoogtepunt de prachtige middeleeuwse brug waarnaar de stad genoemd is. In de oude pelgrimsstraat — de Rua — bezoeken we de Santiago-kerk met haar Mozarabische invloeden en de eenvoudige maar bijzondere Crucifijo-kerk, met een opvallend kruisbeeld.

Na wat inkopen voor morgen sluiten we de dag af met een klassiek pelgrimsmenu: pasta, varkensvlees met aardappelen en een flan als dessert. Eenvoudig, voedzaam en meer dan welkom.

Puente la Reina; de middeleeuwse brug waarnaar de stad genoemd is

Terug in de albergue kruipt iedereen vroeg onder de wol. Bernadette heeft een eigen kamer; ik kies voor de grote slaapzaal met 15 andere pelgrims. Het is er verrassend stil.

Om 21 uur gaat het licht uit. En zoals zo vaak: ik ben meteen weg.

Morgen wacht een lange rit richting Logroño, via onder andere Estella en Los Arcos. De weersvoorspellingen zijn minder gunstig, maar dat zien we morgen wel.