Dag 8, 25-08-2025: van Ventas de Naron naar O Coto bij Melide

Vandaag zetten we de wekker om 07u15. We maakten onszelf en onze rugzakken klaar en zaten een klein uurtje later aan het ontbijt in onze hostel. We konden kiezen tussen drie verschillende ontbijtpakketten. Ik kreeg fruitsap, thee, toast en yoghurt. Floris nam koffie in plaats van thee, en spek met ei in plaats van toast. Het vulde goed, en we voelden ons klaar voor onze stapdag.

We kochten in de hostel nog twee broodjes met kaas en groenten, twee stukjes cake en twee fruitsapjes voor onderweg. We haalden onze rugzakken op uit onze kamer en vertrokken. Er hing veel mist toen we vertrokken. Op sommige plekken zag je gewoon alleen maar wit, of hoorde je mensen die dichtbij waren, maar kon je ze helemaal niet zien. Het zag er super cinematisch uit en gaf ons veel energie om verder te wandelen. Opi Yves was wat ongerust dat Rientje niet goed zou kunnen meevliegen met al die mist, maar het zal wel oké geweest zijn.

Vertrekken in de papdikke mist

Op een gegeven moment kwamen we ergens aan waar ik doorhad dat we daar een stempel zouden kunnen krijgen. We stapten naar binnen en werden ontvangen door een vriendelijke, enthousiaste Amerikaan – al denk ik dat hij niet goed hoorde. Hij gaf ons een stempel, en er werd van alles aangeboden om te eten en drinken. Betalen kon enkel via een donatie. Ik vroeg meerdere keren wat dat plekje precies was, maar hij gaf geen antwoord en leek me dus niet goed te horen. Ik vermoed dat het een christelijke gemeenschap was, waarbij je je ook na de tocht nog kon aansluiten. Floris nam er een koffie, we kregen elk een stempel en gingen weer verder.

Een drankje om energie op te doen

We wandelden tot 10u50, toen we onze eerste pauze namen in een cafeetje. Floris nam een koffie, ik een groene thee. We aten een van de stukken cake die we ’s ochtends gekocht hadden en zetten een stempel. Er zaten daar veel pelgrims, maar het voelde nog wat onwennig om ze zomaar aan te spreken, iets wat Opi Yves ons nochtans gevraagd had.

Het wandelen ging vandaag heel vlot. We hadden allebei veel energie en er waren minder hoogtemeters dan de voorbije dagen. Rond 11u30 kwamen we aan bij een klein kerkje, dat ‘Igrexa de Santiago de Lestedo’ heette. We kregen er een stempel, brandden een kaarsje en trokken weer verder.

Kerkje van Santiago de Lestedo en de kerk van Palas de Rei

We stopten even aan een bankje langs de weg, toen er plots veel pelgrims passeerden. We spraken kort twee jonge mensen aan en vroegen waar ze vandaan kwamen en wat hen hier bracht. Ze kwamen uit het zuiden van Spanje en zeiden dat ze hier gewoon voor hun plezier waren. Eén van hen zei: “Het is eigenlijk niet superplezierig.” Veel meer wisselden we niet uit, want zij vertrokken alweer. Wij aten onze broodjes van die ochtend op en gingen daarna ook weer op pad.

Onderweg, ergens midden op een smal weggetje, zat een vrouw die met wax heel mooie stempels maakte. We kozen er elk eentje uit voor ons pelgrimspaspoort en wandelden verder. Niet veel later kwamen we voorbij de grote kerk van Palas de Rei, die we ook bezochten. Het was een erg grote kerk, kleinere kerken zijn meestal gesloten.

De prachtige wassen zegel

Op een smal bospaadje zagen we een klein overleden molletje liggen. Als kind was het altijd een grote droom van mij om ooit een mol in het echt te zien. Ik keek dan ook vaak naar molshopen, hopend dat ik er eentje zou spotten. Vandaag zag ik er eindelijk een en ik had niet verwacht dat ze zo hard zouden lijken op de tekeningen en op het tekenfilmpje van ‘Het Molletje’. We gingen verder. Toen was het nog ongeveer zes kilometer, en we begonnen het allebei wel wat te voelen, maar het ging nog prima.

Een klein halfuurtje later stopten we nog aan een cafeetje, waar we onze drinkbussen bijvulden, naar het toilet gingen, en een fruitsapje (voor mij) en een iced coffee (voor Floris) bestelden.

Hierna liepen we in één stuk goed door en kwamen we geen andere pelgrims meer tegen. Op een gegeven moment vroeg ik hoelang het nog wandelen was. Floris zei dat als ik het exact juist raadde, hij me vanavond zou trakteren op alle dessertjes die ik maar wilde. Ik sloeg de nagel op z’n kop: nog 2,7 km.

Wandelend naar O Coto en tenslotte ons avondmaal

Die laatste kilometers gingen snel en we kwamen aan bij onze albergue. We hadden geboekt voor een gedeelde kamer, maar kregen voor dezelfde prijs toch een eigen kamer met badkamer, heel aangenaam en lief.

Ons vaste ritueeltje vond daarna weer plaats: Floris monteerde, ik viel in slaap, we fristen ons op en gingen eten. Er is hier een restaurantje vlak bij onze slaapplek. Ik nam een salade en Floris gefrituurde inktvis met frietjes. We bestelden ook een bordje tomaat met burrata om te delen. En uiteraard nam ik een stukje Tarta de Santiago, dat had ik eerlijk verdiend ;). Floris nam ook nog een cappuccino. Daarna keerden we terug naar de kamer, en begon ik aan het schrijven van deze blog.

We zitten nu in O Coto en stappen morgen 17 km naar Arzúa.
Tot dan!

De ochtendzon breekt door de mist