Dag 7 – Van Yebra de Basa naar Canfranc Estación

Dag 7 – 23 april 2026

Vroeg uit de veren vandaag. De zon werpt haar eerste licht over de heuvels rond Yebra de Basa en zet het landschap in een warme gloed. Beneden in de gemeentelijke gîte rural start ik de dag rustig met een goede kop koffie uit de percolator. Het ontbijt is eenvoudig maar hartelijk aangeboden door de gemeente: koffie, brood, boter, marmelade en fruit. Meer moet dat niet zijn.

Yebra de Basa: Bruno aan het ontbijt, de kerk en een indrukwekkende schoorsteen

We deelden de nacht met vijf: wij twee, een ander koppel en een jonge dame met haar kleine chihuahua, Bibi. Ze zijn hier allemaal om te wandelen, vooral richting de indrukwekkende Sorrosal-waterval, een natuurfenomeen van 50 meter hoog in een smalle kloof. Helaas ontbreekt ons de tijd om die omweg te maken.

Om 8u30 schuift Bruno aan voor het ontbijt. Zijn ochtendlijke opstart vraagt wat tijd, maar tegen 10u30 zitten we samen op de fiets richting Sabiñánigo. We volgen de N260, rustig en schilderachtig tussen heuvels en bergen. Tot een omleiding ons naar de drukkere N330 leidt. Gelukkig weet Bruno, gewapend met AllTrails, een prachtig alternatief te vinden. Samen met andere fietsers en wandelaars trekken we door een autovrij landschap, langs het dorpje Sasal, waar we op de oude Via Aragonés terechtkomen.

Rijdend door een autovrij landschap

Rond de middag bereiken we Jaca, een belangrijke halte op de Camino. Hier komen verschillende pelgrimsroutes samen, waaronder de Via Tolosana via de Somportpas. Vanaf hier voelen we dat we echt op een klassieke pelgrimsroute zitten: duidelijke bewegwijzering en meer voorzieningen. Een verschil met de voorbije 450 km, waar het zoeken en improviseren was.

Ons eerste doel in Jaca is de kathedraal van San Pedro. Ooit een romaanse kerk, maar door de eeuwen heen uitgebreid met gotische, renaissance- en barokke elementen. Binnen bewonderen we onder meer een indrukwekkend chrismon boven de ingang, omringd door symbolische dieren – een theologische synthese in steen. De romaanse kunst blijkt een bijzondere fascinatie te hebben voor hybride wezens, zoals de mysterieuze basilisk (hagedis, soms met een kroontje die mensen met zijn blik kan doden) of de legendarische cockatrice (mythisch wezen half draak of slang met een hanekop).

Jaca: kathedraal San Pedro, de chrismon met onderaan de basilisk en de cockatrice

Het diocesaan museum van de kathedraal is een absolute parel. Hier worden schitterende romaanse fresco’s bewaard, afkomstig uit kerken in de regio. Een nagebouwde kapel brengt deze kunst opnieuw tot leven. Niet voor niets noemen de Aragonezen dit hun “Sixtijnse kapel”.

Fresco's uit het diocesaan museum van Jaca

Na dit culturele hoogtepunt nemen we de tijd voor koffie en gesprek. Bruno, overtuigd agnost, toont steeds meer interesse in religieuze kunst. Zijn nieuwsgierigheid groeit zichtbaar, net als zijn liefde voor dit ruwe en pure stukje Spanje. Misschien komt hij hier ooit terug met zijn partner Anett. Het idee alleen al stemt ons gelukkig.

We dwalen nog even door de oude straatjes van Jaca, passeren de resten van de Santiago-kerk en belanden uiteindelijk bij de zestiende-eeuwse citadel, vandaag een groen park. Daar lunchen we eenvoudig met brood, kaas en ham. Zoals elk jaar vertelt Bruno uitgebreid over zijn onderzoek naar de rol van proteïnes bij slokdarmkanker. Ik begrijp niet alles, maar het is boeiend en verrijkend – en vooral een traditie die ik koester.

Citadel van Jaca

In de namiddag wacht nog een laatste inspanning: het eerste stuk van de Via Tolosana, maar dan in omgekeerde richting, richting de Somportpas. Een klim van zo’n 25 à 30 km brengt ons uiteindelijk in Canfranc Estación.

Dit bijzondere dorp was ooit een belangrijk spoorwegknooppunt tussen Frankrijk en Spanje. Door het verschil in spoorbreedte moesten reizigers hier overstappen. Het imposante stationsgebouw uit 1928, ooit verlaten, is vandaag prachtig gerestaureerd en krijgt een nieuw leven.

Canfranc Estación, Casa Marieta

We overnachten in Casa Marieta. Moe maar voldaan plof ik op bed en val vrijwel meteen in slaap – zelfs zonder avondeten. Bruno gaat nog alleen op pad.

Morgen trekken we verder over de Somportpas en dalen we af naar Sarrance, waar we verblijven in een Norbertijnerabdij. Daar wacht niet alleen rust en eenvoud, maar ook een nieuwe kans om verhalen te delen – over geschiedenis, geloof en de wereld van vandaag.

Genietend van het mooie landschap